در ان يک شب خدايي من عجايب کارها کردم

جهان را روي هم کوبيدم از نو ساختم گيتي

ز خاک عالم کهنه جهاني نو بنا کردم

کشيدم بر زمين از عرش، دنيادار سابق را

سخن واضح تر و بهتر بگويم کودتا کردم

خدا را بنده خود کرده خود گشتم خداي او

خدايي با تسلط هم به ارض و هم سما کردم

ميان اب شستم سهر به سهر برنامه پيشين

هر ان چيزي که از اول بود نابود و فنا کردم

نمودم هم بهشت و هم جهنم هردو را معدوم

کشيدم پيش نقد و نسيه، بازي را رها کردم

نمازو روزه را تعطيل کردم، کعبه را بستم

وثاق بندگي را از رياکاري جدا کردم

امام و قطب و پيغمبر نکردم در جهان منصوب

خدايي بر زمين و بر زمان بي کدخدا کردم

نکردم خلق ، ملا و فقيد و زاهد و صوفي

نه تعيين بهر مردم مقتدا و پيشوا کردم

شدم خود عهده دار پيشوايي در هم عالم

به تيپا پيشوايان را به دور از پيش پا کردم

بدون اسقف و پاپ و کشيش و مفتي اعظم

خلايق را به امر حق شناسي اشنا کردم

نه اوردم به دنيا روضه خوان و مرشد و رمال

نه کس را مفتخواه و هرزه و لات و گدا کردم

نمودم خلق را اسوده از شر رياکاران

به قدرت در جهان خلع يد از اهل ريا کردم

ندادم فرصت مردم فريبي بر عباپوشان

نخواهم گفت ان کاري که با اهل ريا کردم

به جاي مردم نادان نمودم خلق گاو و خر

ميان خلق انان را پي خدمت رها کردم

مقدر داشتم خالي ز منت، رزق مردم را

نه شرطي در نماز و روزه و ذکر و دعا کردم

نکردم پشت سر هم بندگان لخت و عور ايجاد

به مشتي بندگان ابرومند اکتفا کردم

هر انکس را که ميدانستم از اول بود فاسد

نکردم خلق و عالم را بري از هر جفا کردم

به جاي جنس تازي افريدم مردم دل پاک

قلوب مردمان را مرکز مهر و وفا کردم

سري داشت کو بر سر فکر استثمار کوبيدم

دگر قانون استثمار را زير پا کردم

رجال خائن و مزدور را در اتش افکندم

سپس خاکستر اجسادشان را بر هوا کردم

نه جمعي را برون از حد بدادم ثروت و مکنت

نه جمعي را به درد بي نوايي مبتلا کردم

نه يک بي ابرويي را هزار گنج بخشيدم

نه بر يک ابرومندي دوصد ظلم و جفا کردم

نکردم هيچ فردي را قرين محنت و خواري

گرفتاران محنت را رها از تنگنا کردم

به جاي انکه مردم گذارم در غم و ذلت

گره از کارهاي مردم غم ديده وا کردم

به جاي انکه بخشم خلق را امراض گوناگون

به الطاف خدايي درد مردم را دوا کردم

جهاني ساختم پر عدل و داد و خالي از تبعيض

تمام بندگان خويش را از خود رضا کردم

نگويندم که تا ريگي به کفشت هست از اول

نکردم خلق شيطان را عجب کاري به جا کردم

چو ميدانستم از اول که در اخر چه خواهد شد

نشستم فکر کار انتها را ابتدا کردم

نکردم اشتباهي چون خداي فعلي عالم

خلاصه هرچه کردم خدمت و مهر و صفا کردم

زمن سر زد هزاران کار ديگر تا سحر ليکن

چو از خود بي خود بودم ندانسته چه ها کردم

سحر چون گشت از مستي شدم هوشيار

خدايا در پناه مي جسارت بر خدا کردم

شدم بار دگر يک بنده درگاه او گفتم

خداوندا نفهميدم خطا کردم.

در آخرین روز عید شعری به ذهنم رسیدکه آنرا برایتان می نویسم امیدوارم خوشتان بیاید:

*توی یک رویای دورم توی یک فصل عبور

به نام خالق هستـــــــــــــی.

بی یاد تو مانند برگ زردی هستم که از درختی که مدت ها به آن دل بسته بود کوله بار جدایی میبندد.

در امواج بي كران نگاهت

آنگاه كه آبي دريا را به رخ كشيدي

در تلاطم معصومانه ي چشمانت

آن زمان كه قلبم را به زنجير كشيدي

نمي دانستم چگونه بر قلبت چيره شوم

كه تنها براي من از عشق بخواند

افسوس از من بي رياي دل بر كف

كه هر چه بر راهت ماندم؛ هر چه گفتم و ناليدم

تو جز بي سروپايي مانده از راه نخواندي مرا

اما آموختي مرا كه در راه شيرين بهترين احساسها

طلب عشق ز هر بي سرو پايي نكنم.

سكوت لبهايت، چهره ي بي نشان از احساست، هيچ نشاني از آشنايي نداشت ولي نمي دانستي كه چشمها همبشه بازگو كننده ي حقايقند. در انعكاس چشمهايت؛ هنگامي كه برق نگاهت چشمم را خيره كرد. فهميدم تو هم آنچه در دلم مي گذرد در سر مي پروراني. فهميدم آشنايي ما تنها با حركت چشمها و نگاههايي دزدانه در دل هامان آغاز شده است.

وقتي در اولين نگاهت خط عشق را خواندم؛ وقتي با چشمهايم حرف دلم را به تو منعكس كردم. آن زماني كه تنها رابط ما چشمهايمان بود؛كه الحق صادق ترين و بي پرده ترين و بهترين واسطه ي بين ما بود عشق را حس كردم براي اولين بار. وقتي با سخن گفتن همديگر را شناختيم بيشتر غاشقت شدم و اين آغاز راهي بود كه انجامش را نه من مي دانستم نه تو......

زمان كه گذشت و علاقه مان بي بي نهايت انجاميد و آن زمان كه تو را تنها براي خودم مي خواستم؛ هنگامي كه به آرزوي خودم رسيدم؛ فكر مي كردم خوشبخت ترينم. افسوس كه همه ي آنچه قبلا در نظرم جلوه گر ساخته بودي نقابي بيش نبود........

و اين سرانجام راهي بود كه با عشق شروع شد......

وبا نفرت به آخر رسيد......